«ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΙ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ»
Αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι
Με την παρούσα επιστολή επανέρχομαι δημόσια σε ένα ζήτημα που αφορά την αξιοπρέπεια, την ασφάλεια και το μέλλον των ατόμων με αυτισμό στην ΠΕ Σερρών. Πριν από λίγο καιρό δημοσιοποίησα μια επιστολή σχετικά με την πλήρη έλλειψη Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης ΣΥΔ για Άτομα με Αυτισμό στην ΠΕ Σερρών .Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική ενέργεια για τον σχεδιασμό την χρηματοδότηση ή την υλοποίηση μιας τέτοιας Δομής .
Την ίδια στιγμή πληροφορούμαστε για χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ για έργα υποδομής, που κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία τους. Πακτωλός χρημάτων λοιπόν στις Σέρρες. Όμως γεννάται το ερώτημα. Υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι για τσιμέντο και άσφαλτο αλλά όχι για την διαβίωση και την προστασία των πιο ευάλωτων Συμπολιτών μας. Μια Κοινωνία κρίνεται και από το πως φροντίζει τους ευάλωτους Συμπολίτες της.
Πίσω από το ζήτημα αυτό δεν υπάρχουν αριθμοί και στατιστικές υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν γονείς που μεγαλώνουν παιδιά με αυτισμό και αναρωτιούνται καθημερινά τι θα συμβεί όταν οι ίδιοι δεν θα μπορούν πλέον να τα φροντίζουν ,υπάρχουν μονογονεϊκές Οικογένειες, υπάρχουν αδέλφια που ζουν με το άγχος τι θα γίνουν τα αδέλφια τους αν φύγουν οι γονείς τους ,θα πρέπει να αναλάβουν αυτά τη φροντίδα του αυτιστικού αδελφού ή αδελφής και η ζωή τους η δικιά τους ζωή τι θα γίνει το έχει αναρωτηθεί άραγε κανείς αυτό .Η δημιουργία ΣΥΔ δεν είναι πολυτέλεια είναι ζήτημα αξιοπρέπειας ,ισότητας και σεβασμού στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.
Για το λόγο αυτό ζητώ δημόσιες και συγκεκριμένες απαντήσεις
1.Υπαρχει σχεδιασμός ΣΥΔ για Άτομα με αυτισμό στην ΠΕ Σερρών
2.Έχουν διερευνηθεί χρηματοδοτικά προγράμματα από Εθνικούς η Ευρωπαϊκούς πόρους
3.Έχουν γίνει ενέργειες για εξεύρεση χώρου και ποιο το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης μιας τέτοιας Δομής.
4. Αν δεν υπάρχει σχεδιασμός ποιος ο λόγος.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ΣΥΔ .Το ερώτημα είναι γιατί δεν το έχουμε κάνει ακόμη.
Η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι οι ευχές και οι δηλώσεις ευαισθησίας στην Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού, αλλά να αποδεικνύεται με έργα.
Γονείς με οικονομική άνεση προχωρούν μόνοι τους σε δημιουργία ΣΥΔ .Ιδιώτες το ίδιο ,όπου εκεί βέβαια γίνεται η επιλογή των λειτουργικών ατόμων με αυτισμό ,τι γίνεται με τα μη λειτουργικά άτομα που χρειάζονται φροντίδα 24 ώρες το 24ωρο. Τι θα γίνει με τα παιδιά και τις οικογένειες που δεν έχουν οικονομική άνεση.
Που είναι η Κοινωνική πολιτική ενός σύγχρονου Κράτους .Να μην υπάρχει μακροπρόθεσμος προγραμματισμός με σαφή χρηματοδότηση για ίδρυση ΣΥΔ και να περιμένει το κράτος από τους κουρασμένους γονείς να αναλαμβάνουν τέτοιου είδους πρωτοβουλίες.
Η τοπική μας Κοινωνία έχει σημαδευτεί από επαναλαμβανόμενα περιστατικά εκφοβισμού ,παραβατικές συμπεριφορές από την έλλειψη Δομών, Υπηρεσιών για τις Ευάλωτες Ομάδες και το πιο τραγικό με το θάνατο ενός παιδιού .Τότε το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο αλλά βαθιά κοινωνικό. Η λογική του «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΦΩΤΙΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙΕΙ» δεν προσφέρει απαντήσεις αντίθετα διαιωνίζει τη σιωπή και την αδράνεια απέναντι σε ζητήματα που απαιτούν άμεση αντιμετώπιση και συλλογική ευθύνη.
Σουλτάνα Λαμπροπούλου ,Μητέρα ενός Ενήλικα Αυτιστικού Ατόμου.
Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων &φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Σερρών «Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ
’ΙΟΥΝΗΣ 2026