Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω δημόσια γιατί αυτό το τραγούδι(?) δημοσιεύτηκε. Όχι γιατί “διέρρευσε”, όχι γιατί “παρερμηνεύτηκε”, αλλά γιατί πέρασε από δεκάδες μάτια και αυτιά — και κανείς δεν σκέφτηκε να πει “αυτό προσβάλλει”.
Όταν άκουσα τον στίχο, ένιωσα οργή, απογοήτευση, ντροπή. Για όλους εκείνους που το συνέλαβαν, το δούλεψαν, το πέρασαν μέσα από στούντιο, mastering, παραγωγή και promotion, χωρίς να δουν ότι γελοιοποιεί, προσβάλλει και εξευτελίζει μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων — την κοινότητα των αναπήρων. Γιατί ναι, οι στίχοι αυτοί είναι απογύμνωση αξιοπρέπειας.
Η ελληνική κοινωνία —κι ας πονάει να το λέμε— δεν έχει ενσυναίσθηση. Κι αυτό το ξέρουμε όσοι μεγαλώνουμε παιδιά στο φάσμα. Όταν κάτι προσβάλει τους αδύναμους, δεν υπάρχει αντίδραση. Αν δεν φωνάξει επίσημος φορέας, αν δεν πάρει έκταση, αν δεν γίνει “σάλος”, όλα περνούν σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ.
Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη για πρώτη φορά. Όταν ο “εθνικός μας διασκεδαστής” Λαζόπουλος χλεύασε άνθρωπο με κινητική αναπηρία, έσπευσε αργότερα να “ζητήσει συγγνώμη” αν κάποιος θίχτηκε. Και τότε —όπως και τώρα— χρειάστηκε η ΕΣΑμεΑ να εξηγήσει γιατί αυτά δεν λέγονται. Και τότε —όπως και τώρα— η συγγνώμη δεν είχε καμία ουσία. Ήταν μονάχα ένας τρόπος να προστατευτεί η εικόνα τους και να μη χαθούν πωλήσεις.
Τι δείχνει αυτό; Ότι έχουμε γίνει ανεκτικοί σε κάθε μορφή προσβολής. Ο μισαναπηρισμός, ο μισογυνισμός, η κακοποίηση, όλα γίνονται περιεχόμενο. Γίνονται viral. Και μόνο αν κάποιος αντιδράσει μαζικά, το ξανασκεφτόμαστε.
Αλλά μέχρι τότε, η κοινωνία κοιμάται. Και όσο κοιμάται, τα αντανακλαστικά της παραμένουν ανάπηρα — όχι γιατί τα άτομα με αναπηρία δεν μπορούν να σταθούν, αλλά γιατί εμείς δεν μπορούμε να σταθούμε δίπλα τους.
Δεν θέλω να δούμε άλλες συγγνώμες-βιτρίνες. Θέλω να διδάξουμε στα παιδιά μας ενσυναίσθηση και αγάπη, όχι όταν γίνει “θέμα”, αλλά από την αρχή. Να καλλιεργήσουμε την ευγένεια, όχι ως αστική νόρμα, αλλά ως στάση ζωής. Να θυμόμαστε ότι ο κόσμος δεν φτιάχτηκε μόνο για τους τυχερούς. Κι εμείς οι “τυχεροί”, οφείλουμε να τον κάνουμε προσβάσιμο για όλους.
Μια κοινωνία που θα αντιδρούσε στην ώρα της, δεν θα συζητούσε σήμερα για τα αυτονόητα (που αύριο θα ξεχάσει).
Μέχρι να το πετύχουμε, θα συνεχίζουμε να θυμώνουμε. Δημόσια.
Χατζηκώστας Σωτήρης, γονέας ΑμεΑ